Schaamteloze verrijking

Volgens ons nationale vleesgeworden optimisme – ik bedoel premier Mark Rutte – leven we in een ’waanzinnig gaaf land’.

Zouden de wanhopige huiseigenaren in het Groninger aardgasgebied dat ook vinden? En de genegeerde mensen onder de uitgestippelde vliegroutes van vliegveld Lelystad? En de diep gekrenkte bijstands­moeders die te grazen zijn genomen door de Belastingdienst (leuker kunnen we het niet maken – wel gemener)? En de doodzieke slachtoffers van Chroom 6? En de hoorndolle omwonenden van Schiphol die het absoluut níét van hun ’goeie buur’ moeten hebben maar net zomin van ’verre vrienden’ in Den Haag? En de goed­gelovige Zeelanders die bedonderd werden toen de beloofde kazerne toch niet kwam? En de … jullie kennen vast nog andere voorbeelden van knelburgers in de overheids­mangel.

De enorme problemen waarmee deze groepen medeburgers zich geconfronteerd zien zijn verschillend van aard maar hebben één gemeen­schappelijk kenmerk: overheids­falen als belangrijkste factor. De genoemde bewoners zijn niet de veroorzakers van de problemen waar zij mee worstelen. De schuld ligt bij de rijksoverheid.

Asbestverbod

Particuliere eigenaren van panden met asbestlei­daken ervaren dat precies zo. De overheid heeft tientallen jaren geweten hoe gevaarlijk asbest is en heeft NIET ingegrepen. Ja, uiteindelijk in 1993 met een asbest­verbod, maar dat was veel te laat. Veelzeggend in dit verband is dat staats­secretaris Linschoten de Tweede Kamer begin april 1995 meldde: “De arbeids­inspectie heeft de werkgevers vanaf de jaren dertig gewezen op de gevaren van asbest.” En vast niet alleen de werkgevers maar óók de Rijks­overheid. Oud-minister Jaap Boersma gaf in 1988 toe dat de regering twaalf jaar eerder op het punt had gestaan een asbest­verbod in te voeren maar dat hij was gezwicht voor de asbest­lobby. Hij vond een verbod zo sneu voor Eternit. Staats­secretaris Stientje van Veldhoven, verantwoordelijk voor het huidige asbest­beleid, vertelde de Tweede Kamer oktober vorig jaar dat de regering milieu­problemen moet voorkomen. Niet achteraf moet oplossen. En dát heeft de overheid bij asbest nagelaten.

Door het decennia­lang wegkijken en dat slappe-knieën-gedrag van opeen­volgende Haagse regeringen zitten nu duizenden pandeigenaren met een giga-centen-probleem. Wij als vijftien eigenaren van daken van asbest­leitjes aan de Grutto in Deventer krijgen door het Rijk een gezamenlijke uitgave opgelegd van € 400.000,–! De bodem onder deze jumbo-uitgave is een viervoudige onrecht­vaardigheid. Eén: het Rijk weigert als solo­verantwoordelijke voor onze situatie mee te betalen; twee: vervangen van leitjesdaken op woningen is veel duurder (factor 8 tot 9) dan vervangen van golfplaten­daken op boeren­schuren (ongeveer € 250,– per m² tegen ongeveer € 30,– per m²); drie: ongelijke behandeling van dakeigenaren want bedrijven krijgen financiële steun maar particulieren niet.

Staatskas

verrijkingDaar bovenop, en dat is de vierde onrecht­vaardigheid, verdient het Rijk grof aan het geld dat wij als eigenaren van huizen van daken met asbest­leien moeten uitgeven als gevolg van falend overheids­beleid. Door btw plus loonheffing plus winstbelasting verdwijnt éénvijfde van onze  400.000,– in de staatskas: zegge en schrijve € 80.000,–.

Vorige week rekende ik jullie voor dat NL-breed dakeigenaren ongeveer vier miljard (!) kwijt zijn om hun asbest­daken te laten vervangen. Daarvan verdwijnt ongeveer achthonderd miljoen euro in de hand die het Rijk permanent ophoudt.

Ik weet geen andere kwalificatie dan dat hier sprake is van schaamteloze verrijking.

’Waanzinnig gaaf’, premier?

’Waanzinnig’: akkoord.

’Gaaf’: vooruit.

Maar alléén omdat ik verreweg de meeste Nederlanders – mijn Gruttoburen voorop – als ’waanzinnig gaaf’ bestempel.

Asbestvrije groet,
Leo Asbestleien
Website: Asbestleivrij.nl