Asbesthysterie

Een stelling die ik regelmatig hoor en lees: ’In Nederland is sprake van asbesthysterie’.
□ eens
□ oneens
□ geen mening

Optie 1 wat mij betreft.

Sinds de oudheid gebruikt de mensheid asbest. De Romeinen hadden al in de gaten dat deze minerale delfstof sterk, slijtvast en brandwerend is. Op enkele plekken in de wereld, in Rusland en Zuid-Amerika bijvoorbeeld, zijn heden ten dage nog steeds mijnwerkers dagelijks in de weer om asbest te delven.

Asbest is een verzamelnaam van zes sub-soorten: crocidoliet (blauw asbest), actinoliet (groen asbest), anthophylliet (geel asbest), tremoliet (grijs asbest), amosiet (bruin asbest) en chrysotiel (wit asbest). Die laatste was en is verant­woordelijk voor ongeveer 98% van de wereld­productie aan asbest. Het is verreweg de meest gebruikte en tegelijkertijd minst gevaarlijke asbest­soort. Asbest is in ons land verwerkt in talloze producten zoals bijvoorbeeld remvoeringen van auto’s, imitatie­marmer, rookkanalen, venster­banken, buizen, vloerbedekking en dakleien.

Deskundige

Onze vijftien daken aan de Grutto in Deventer van in totaal 1.600 vierkante meter zijn belegd met duizenden dakleien. Die leien bestaan NIET uit asbest. Maar er zit asbest in VERWERKT: 5-10% chrysotiel. Een BEETJE asbest dus en bovendien van de MINST GEVAARLIJKE soort.

Een deskundige, werkzaam bij een sanerings­bedrijf, vertelde me dat een of twee asbest­soorten zó gevaarlijk zijn dat hij bij verwijdering niet alleen mijn huis, niet alleen mijn straat, niet alleen mijn wijk, maar héél Deventer zou laten ontruimen. De provincie hoefde nog net niet. Over dat lullige beetje chrysotiel in onze dakleien haalde hij zijn brede schouders op.

AsbesthysterieSchamperend bekeek hij onze daken. Hij zou zijn werknemers, vertelde hij, met een gerust hart zonder beschermende kleding onze leien laten verwijderen. Maar de door de sanerings­branche opgestelde en door het Rijk gesanctio­neerde regels verbieden dat. Die schrijven namelijk voor dat het verwijderen moet gebeuren door speciaal opgeleide lui in maanpakken. Dat die in ploegen moeten werken. Dat die ploegen om de paar uur afgelost moeten worden. Dat voor die ploegen speciale reinigings­voorzieningen beschikbaar moeten zijn.

Dat is één van de uitingen – niet de enige! – van de asbest­hysterie die ik zie. Deze overdreven en onbuigzame regels vormen de basis onder het super­verdien­model van de asbestbranche. En zijn de oorzaak dat dakeigenaren met onredelijk hoge kosten worden opgezadeld.

Hogedrukspuit

Ander voorbeeld. Een kennis vertelde me dat bij hem een eindje verderop in de straat iemand het golfplatendak van zijn schuurtje ging staan reinigen met een hogedruk­spuit. Daardoor sloegen bij de gemeente alle stoppen door. Want dat betrof misschien een golfplaat met asbest! Dus de buurtbewoner mocht zijn klusje niet afmaken. De straat werd afgezet, woningen werden ontruimd en bewoners geëvacueerd. Maanpakvolk was dagen bezig de omgeving te reinigen van – ja, van wat eigenlijk? Van MOGELIJK een lichte verontreiniging met een beetje chrysotiel. Waardoor de kosten in de tien­duizenden euro’s liepen.

Met mijn scepsis verkeer ik in goed gezelschap. TNO-experts zullen het woord asbest­hysterie niet gebruiken maar zeggen – en Mark Rutte wil dat we goed naar deskundigen luisteren – dat ’verwijderen van asbest minder risicovol is dan de asbest­branche beweert’. TNO bepleit differentiëren bij asbest­verwijdering. Zeg maar: wat die deskundige mij heeft uitgelegd.

Wat mij betreft begint dat differentiëren bij een realistischer toepassing van de risico­klassen. De branche heeft de onbedwingbare lust eerder te kiezen voor een hogere risico­klasse, met inge­wik­kelder en duurder verwijderings­­protocol, dan lager.

“Dat doen we uit veiligheids­overwegingen.” beweren alle saneerders (bijna alle saneerders, niet die ene) zonder met hun ogen te knipperen.

“Dat doen jullie vanwege jullie verdienmodel.” werp ik tegen zonder met mijn ogen te knipperen.

Asbestvrije groet,
Leo en Asbesthysterie
Website: Asbestleivrij.nl